וַיַּגֶּד־לָ֣הּ אֶת־כָּל־לִבּ֗וֹ וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ מוֹרָה֙ לֹֽא־עָלָ֣ה עַל־רֹאשִׁ֔י כִּֽי־נְזִ֧יר אֱלֹהִ֛ים אֲנִ֖י מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֑י אִם־גֻּלַּ֙חְתִּי֙ וְסָ֣ר מִמֶּ֣נִּי כֹחִ֔י וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּכָל־הָאָדָֽם׃
At ipinagtapat niya sa kanya ang buong laman ng kanyang puso, at sinabi niya sa kanya: “Kailanman ay hindi pa dumaan ang labaha sa aking ulo, sapagkat ako ay isang nazir ng Diyos mula pa sa sinapupunan ng aking ina. Kung ako ay maahitan, mawawala sa akin ang aking lakas, at ako ay manghihina at magiging gaya ng sinumang tao.”
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.